De berichten op deze website zijn door mij gepubliceerd na maanden enkel gecommuniceerd te hebben in vooral het spaans (en hierin te denken). Tevens is een spelfout snel gemaakt op alle vreemde toetsenborden welke ik letterlijk voor handen kreeg.

..maar in de eerste plaats heb ik dit blog bijgehouden om zelf nog eens na te kunnen lezen wat er allemaal is gebeurd tijdens mijn avontuur.

Na een gezellig praatje ben ik ’s middags met de bus vertrokken naar de luchthaven, waar ik onderweg nog met Emna, een ecuadoriaanse, aan de praat raakte. Het grappige was dat zij enkele jaren in nederland heeft gewoond en zelfs nog heel behoorlijk nederlands sprak.

Na van bus geswitcht te hebben, kom ik uiteindelijk bij Mariscal Sucre, de luchthaven van Quito, waar ik om 18.45 uur mn vliegtuig neem richting Guayaquil. Na nog even $31.60 te hebben moeten betalen, vertrek ik op tijd en kom ik na een uurtje aan in Guayaquil. Hier word ik na het verlaten van het vliegtuig weer eens gecontrolleerd, wat overigens zonder problemen gaat.
Na alle formaliteiten afgehandeld te hebben, vertrek ik ibv ecuadoriaanse exitstempel met mn volgende vlucht richting Madrid op tijd, om 21.05 uur.

Na een lange nacht tegen de klok in gereisd te hebben, zonder al te veel slapen, kom ik aan in Madrid, waar ik mn laatste overstap heb. En na wat informeren, wat liften en een ‘metro’ in gestapt te zijn, kom ik aan bij mn vliegtuig. De dit-keer-europese vertrektijd is ongewijzigd en na een voorspoedige vlucht kom ik rond 19.00 uur aan in Amsterdam, waar ik word afgehaald.

Zo zit mn latijnse avontuur er na 4,5 maand weer op..
Het zal wel weer wennen zijn om: zonder ‘bedbugs’ en andere insekten wakker te worden; een
warme douche te genieten (zonder vooraf onder stroom te staan); gebruikt tioletpapier niet meer in de daarvoor bestemde prullenbakken achter te laten; me niet meer in het spaans verstaanbaar te hoeven maken; me niet meer te begeven tussen de kleine latino’s; geen valutakoersen meer te hoeven omrekenen.

Vervolgens bij de informatiebalie op het busstation geinformeerd naar de bussen en na weer eens naar de verkeerde te zijn verwezen, vind Ik de juiste. Tot mijn verbazing kom ik in een uurtje, zonder controles, aan in Mitad del Mundo.

Ik word afgezet voor het grote commerciele circus, waar de meridiaan zich niet bevindt. Gelukkig ben ik op de hoogte en loop ik 5 minuten verder naar ¨Inti-nan Solar museum¨ wat erg de moeite waard is. Hier wordt aangetoond dat de meridiaan zich hier wel degelijk begeeft en ik ben overtuigd!
Na een begeleide toer heb ik nog wat zitten kletsen met een local en vervolgens de bus weer opgezocht die me wederom zonder controles in Quito terug brengt.

Terug in de stad heb ik nog wat fotos gemaakt en vervolgens loop ik Vittorio tegen het lijf, een italiaan die ik in Santa Marta te Colombia heb leren kennen. Na gezellig wat bijgeklets te hebben, vertrek ik weer richting mn hostel.
Vanavond moet ik mn voorbereidingen gaan treffen voor de lange terugreis!

Na een ritje in een colectivo ben ik nog niet aan de grens verschenen of ik word al door de aanwezige beambte uit de bus gelicht om mn gehele backpack ondersteboven te keren.
Geen probleem, maar kost me wel weer meer dan een half uur.

Na deze controle terug de brug over voor mn colombiaanse exitstempel, wat door de drukte (enkel locals) ook weer veel tijd in beslag neemt. De stempel krijg ik zonder betalingen en problemen.

Wederom de brug over, op naar de ecuadoriaanse migratie. Over de brug word ik wederom gevraagd om mn backpack te laten doorzoeken, maar door ze te vertellen dat dit zojuist al is gebeurd, kan ik verder.
De migratiedienst van Ecuador verleend me ook zonder betalingen en problemen een stempel door mn paspoort en een formulier te overhandigen. Door een colectivo te nemen, doe ik eerste ecuadoriaanse plaatsje aan, genaam Tulcán.

In Tulcán kan ik mn reis naar Quito eindelijk voortzetten, waar het niet dat ik na 10 minuten in de bus gezeten te hebben, uit de bus gelicht wordt voor wederom een politiecontrole.
Door ze inigszins geirriteerd te vertellen dat dit al de zoveelste keer is vandaag kan ik nadat mn paspoort oke is bevonden weer de bus in.

De bus werd nog een 4-tal keren gestopt voordat ik eindelijk rond 18.00 uur in deze inmens grote stad aan ben gekomen. Quito telt meer dan 2 miljoen inwoners en ik verwacht dan ook een speurtocht naar een goedkope overnachting.

Deze speurtocht blijkt echter erg mee te vallen. Na een bezichtiging van een te kostbaar hotel, word ik verwezen naar een ander nabijgelegen hostel. Weliswaar in een wat minder gedeelte, maar ook dit valt me wel mee. I´ve seen worse!
Uiteindelijk heb ik rond 19.00 uur mn plekje gevonden. Vanacht verblijf ik in Hotel Los Shyris.

Na me geinstalleerd te hebben, ga ik nog even de stad in, op verkenning en voor een goede maaltijd!

Tijdens de laatste busrit leek het alsof er een andere bus in het ravijn was beland door de vele omstaanders en.. het schijnt hier wel vaker te gebeuren. Ik prijs me wederom gelukkig, ondanks de vele controles.

Terug in het hostel nog wat colombiaanse muziek geluisterd dmv de aanwezige tv, wat een genot. En op het moment dat ik besluit weer tot actie over te gaan en de deur open om te vertrekken, valt er een visitekaartje tussen mn deur vandaan en blijkt..
dat Omar vanochtend is ingecheckt. Aangezien ik gisteravond als laatste binnen kwam en hij als eerste werd mijn naam door hem opgemerkt.

´s avonds wat bijgeklets en afgesproken morgen ergens te gaan ontbijten en te vertrekken naar Ecuador, wat hij vandaag al van plan was, maar werd verhinderd door de bij hem ontbrekende visa.

Leuk detail trouwens van de busritjes in Colombia:
Iedere passagier kan de “snelheid” van de bus volgen op een display voor in de bus. Deze wordt echter alleen aangezet, wanneer er een of andere controle verwacht wordt.

Rond 12.00 uur zijn we gestrand in Popayan, waar we nog wat eten en ik afscheid neem van Cedric.

In Popayan ga ik wederom op zoek naar de voordelige slaapplaatsen, die ik hier nu wel weet te vinden.
Vanacht slaap ik in Casa Familia la Descansa met een spreekzame eigenaresse. Na uitgepraat te zijn en mn spullen geinstalleerd te hebben verdwijn ik nog even de stad in, waar ik nog een uurtje heb staan kletsen met Luiz, Juan-Paul en nog wat andere jonge lui op straat. Erg grappig en ik word uitgenodigd om mee te gaan naar een of andere culturele presentatie, maar ik heb andere plannen.

Teruggekomen en mn spullen afgedropt, zijn Gil en Lya aangekomen in het hostel, waarmee ik samen een hapje ben gaan eten. Vervolgens ben ik er in mn uppie nog even opuit gegaan. Het is tenslotte vrijdagavond.
In de Iguanabar nog gezellig zitten kletsen met een Colombiaanse studente uit Popayan, waarvan ik de naam niet heb kunnen onthouden en dit lag niet aan de drank.
Was een gezellig avondje en beland zo rond middenacht weer in mn hostel.

In eerste instantie zijn we (Cedric, Junko en ik) er een te voet gaan bezichtigen en aldaar aangekomen bleek deze slechts interessant indien je in het bezit bent van een zaklamp, waar wij niet aan hadden gedacht. Weer naar beneden en op de paarden moeten wachten.

Om 11.00 zijn de paarden aangekomen en vertrekken we zonder enige vorm van begeleiding of instructies. Uiteindelijk ging het me helemaal niet verkeerd af, zelfs door stromingen, een riviertje en langs afgronden. Na 3 sites en 2 musea te hebben bezocht, is het inmiddels 15.15 en heeft het paard mij aardig uitgeput

Terug in het hostel krijgen we gelijk eten voorgeschoteld en kunnen we wat bijkomen.
´s avonds nog wat lokale wijn gedronken die de tevens-in-het-hostel-aanwezige-iraelisch hadden aangeschaft.

In het dorpje worden door het halve dorp aanschouwd en geholpen. Los Lagos is het hostel waar we naar verwezen werden, als een van de weinige hostels en tevens voordelig!
Het is een hostel waar de vogel, kippen en een hond door elkaar leven zonder problemen.

Na onze spullen te hebben geinstalleerd, zijn we ´el Tablon´, een archeologische plaats, gaan bewonderen en een park. De site was voor mij niet heel indrukwekkend, maar de omgeving hier is verpletterend!

Vandaag is mn nieuwe bestemming Tierradentro. Gisteren had de rest hier in het hostel in Cali nog andere plannen en zou ik er weer eens in mn uppie op uit trekken, maar vandaag bleken de plannen gewijzigd en vertrokken we uiteindelijk met zn 4-en (Nicky en Daniele richting Popayan; Cedric en ik richting Tierradentro).

Tierradentro blijkt echter alleen vanaf Popayan bereikbaar te zijn, waar overigens veel bussen naartoe gaan. Om 13.30 vertrokken en na zo´n 4 uur bereiken we Popayan, waar Çedric en ik afscheid nemen van Nicky en Daniele. Na overal rondgevraagd te hebben naar mogelijkheden om af te reizen naar Tierradentro, blijkt dat de laatste bus van vandaag al is vertrokken en er niet heel veel gaan. Dus, vertrekken we morgen en gaan op zoek naar informatie omtrent Tierradentro en een slaapplaats.

Na op het ´toeristenpolitie bureau´ te zijn geinformeerd over Tierradentro is het zoeken naar voordelige accommodatie. Uiteindelijk belanden we in Hostel Planctea (of zoiets) een chique optrekje (voor niet al te veel), omdat de overige accommodaties erg kostbaar zijn of volledig bezet.
´s Avonds daniele en Nicky opgespeurd en met zn 4-en wat gegeten en gedronken.

Onze taxi werd door langs de weg staande militairen tot stoppen gedwongen, waarna we naar onze paspoorten werden gevraagd. Voor mij geen probleem. Ik beschik immers nog steeds over een paspoort mèt entrancestamp, maar mn engelse gezelschap hebben deze achtergelaten in het hostel, dus werden we geescorteerd naar het dichtstbijzijnde politiebureau in Dagua.
Op het politiebureau werd mijn paspoort grondig bestudeerd en mn handbagage doorzocht en uiteindelijk alles in orde bevonden. Na wat gebabbel en uiteindelijk werden er nog fotos gemaakt van ons met politie. Met veel mazzel hebben we onze weg kunnen vervolgen om 15 minuten later weer aan de kant gezet te worden door de politie.
Wederom werd mn bagage doorzocht en ik gefoulleerd. Na een praatje werden we gemats en kwamen we rond 13.30 aan in San Cipriano.

Na met een hangbrug de rivier te hebben overgestokken, werd de ´trein´ (zie fotos) voor ons geprepareerd en op het spoor gezet (waar 2x per dag een vrachttrein overheen ´raast´), fotos gemaakt en konden we ´instappen´ voor een avondtuurlijk ritje naar het dorp in de jungle. Wat een rit! Alleen hiervoor moet je toch echt even de fotos gezien hebben welke ik heb geupload! Een onvergetelijke rit, door een spectaculaire omgeving.

In het dorpje hebben we wat gegeten, Boroja gedronken (een aphrodisiac?), het dorpje bewonderd en weer op de trein gestapt, terug naar de doorgaande weg om de bus te nemen naar Cali.

Rond 19.30 zijn we weer terug in Cali. Terug in het hostel hebben we nog wat gedronken en rond 23.30 uur pizzas besteld. Na te hebben gegeten zijn we het nachtleven in gedoken om de Chivas (rondrijdende bussen zonder stoelen, met luide muziek en de mogelijkheid om de nodige alcoholische versnaperingen te genieten) te gaan ervaren. Helaas waren we hiervoor te laat.
Uiteindelijk is het nog een lange dag geworden. We hebben de meest fameuze salsadiscotheken bezocht in de wijk ´Juanchito´ in de stad van de Salsa. Hier heb ik mn eerste en gratis ´salsalessen´genoten, door te dansen met de aanwezige colombiaansen tot 5.30 uur.
6 Uur weer terug en nog wat nageklets met Jonathan, waarmee ik uiteindelijk als enigste ben overgebleven. Wat een dag!

Het is hier in Cali ook weer een stuk warmer dan in de bergachtige landschappen van Cafetero.
In het hostel tref ik wederom bekenden aan uit Manizales en Medellin.

Na mezelf geinstalleerd te hebben in het hostel, heb ik wat aanwezigen weten te overtuigen om naar de Blues Brothers (Bar) te gaan waar iedere donderdagavond live-muziek wordt gespeeld.
Een gezellig avondje!

Michael is tevens geinteresseerd om naar Cocora te gaan, waar de nationale bomen van colombia groeien. Na een 15km gewandeld te hebben door het bergachtige landschap en de nodige regenbuien hebben getrotseerd, komen we aan in Cocora. Cocora is een ´dorpje´ met volgens een local 50 inwoners, maar bevind zich in een wonderschone omgeving. Wie dacht dat palmbomen slechts aan de kust op het strand groeien, zit er goed naast. Ze groeien hier ook op de bergen, tussen het bijna lichtgevend groene gras! Na dit te hebben bewonderd, zijn we teruggebracht met een jeep.

´s avonds terug in het hostel werd ik door Martha voorzien van diner. Zo aardig! En vervolgens ben ik met de boys van Plantacionhouse nog wat gaan poolen. Al met al een heerlijk dagje!

´s middags afscheid genomen van Carlos en kornuiten en ben ik met Stewart afgedaald naar het dorp Chinchina in het dal. Hier wat gegeten, gekletst en vervolgens afscheid genomen. Rond 16.30 op de bus gestapt richting Pereira, waar ik zal moeten overstappen, op een bus richting Armenia (17.45 uur). Vervolgens beland ik ergens in the middle of nowhere langs de weg, zonder bussen, in de regen en het is inmiddels stikdonker om mn bus te vinden naar Salento. Gelukkig vertrekt er nog een jongedame uit de zelfde bus, richting Salento.
Na even wachten komt de bus aan en brengt me naar mn eindbestemming voor vandaag.

Na mezelf in een nog geopende supermarkt te hebben voorzien van wat versnaperingen en informatie omtrent overnachtingen, ga ik op pad om mn overnachting te regelen.
Na 2 andere jongedames te hebben aangesproken, word ik door ze geescorteerd met paraplu naar Casa de Familia Tolima (20 uur). Hier verblijf ik in ieder geval de komende nacht, in een kamer omringd door familiefotos. Tevens heb ik hier mn eigen stereo op mn kamer en warm water in de douche. Niet slecht dacht ik zo!

Was weer een avontuurlijk dagje. Met mn stressbestendigheid zit het in ieder geval wel snor!

Beatrice, van de administratie hier, heeft net voor mn vertrek nog even vrijwillig mn tas nog even genaait en verder versierd en me verder geinformeerd over deze cafefinca.
Vervolgens 2 bussen moeten nemen naar de juiste busterminal om vervolgens op de bus te stappen richting Chinchina.

Aangekomen in Chinchina ben ik uiteraard de naam van de finca vergeten, zijn de informatiebalies in het dorp gesloten en ben ik weer eens op mezelf aangewezen wat geen enkel probleem is overigens. Dus, overal wat rond gaan vragen en uiteindelijk de meest aantrekkelijke koffiefarm in de bergen, Colina de Sol, uitgekozen, wat achteraf dezelfde bleek te zijn als die mij werd aangeraden in Manizales.

Doordat het in de bergen gelegen is, is het enkel per jeep bereikbaar. Best een spectaculair ritje door een verpletterend mooie omgeving! Uiteindelijk werd het ritje ook voor de jeep te veel en heb ik het laatste stukje moeten lopen. Aangekomen, tref ik een waanzinnige omgeving aan met een schattig omtrekje, waar ik tevens zal overnachten, met wederom zeer vriendelijk mensen.

Samen met Jonathan uit Israel, die even eerder als mij is aangekomen, zijn we de enigste toeristen. Toevalligerwijs beland ik meteen in een familiefeest, omdat er 2 familieleden zijn aangenomen bij de politie. Ze vieren hier blijkbaar ook alles
Omdat ik zeker niet de beroerdste ben, help ik ze vrijwillig van de nodige biertjes af die me worden aangeboden. Ook ben ik na een uurtje al zon beetje met ieder aanwezig familielid op de foto geweest en wordt de ´dansvloer´ opgesleurd of aan de praat gehouden.
Wederom een erg gezellig avondje!

Rond het middaguur hier van alles en iedereen afscheid genomen en met Neske, die richting Bogota afreisd, vertrokken naar el Busterminal del Sur (en spijtig genoeg voor Neske de verkeerde busterminal). Dus voor eenen afscheid genomen van Neske, de prettiggestoorde losbandige nederlandse vrijbuiter en om 13 uur vertrokken met de bus.

Na uren van rondslingeren over de bergwegen door de schitterende natuur, kwam ik zo rond 17.30 aan in Manizales en heb ik na een praatje een taxi genomen naar wederom een aanbevolen hostel, genaamd Mountainhouse. Een fijn hostel waar hele aardige en behulpzame mensen werken en me voorzien hebben van allerlei info.

…nog maar 5 graden verwijderd van de evenaar!

´s avonds aan de praat geraakt in het hostel met een alleraardigste colombiaanse luisterend naar de naam Bibiana, die me vervolgens uitnodigde om morgen met haar, leidy en william (nichtje en vriend) mee te gaan, naar colombiaanse vrienden in Pereira. Klinkt niet verkeerd!

Vandaag heb ik de metro aan mn lijst van ´tijdens-mijn-reis-gebruikte´ transportmiddelen kunnen toevoegen. Een zeer goed geoganiseerd netwerk, modern en erg schoon! Na wat gegeten en gedronken te hebben, ontmoet ik Omar bij de afgesproken kerk. Overigens vreemd om te zien dat voorbijgangers per motor, en auto een kruisje slaan tijdens het voorbij rijden van deze kerk.
Met Omar bijgekletst en met zn 2en nog wat meer van de stad gaan verkennen. Oa naar San Domingo, een station van de kabelbaan in Medellin, waar deze een van de omringende bergen opgaat en je een schitterend uitzicht geniet! Tevens behoort deze kabelbaan tot het metronetwerk en kan je hier met hetzelfde kaartje de kabelbaan op, voor slechts 1200 pesos (+/- $US 0.50).

Na nog wat van de stad verkent te hebben, zijn we naar het huis (schaal 6, op een schaal van 6 wat betrekking heeft tot de te betalen belasting; Hoe hoger, hoe meer je betaald) van vrienden van Omar, Richard en Chris, afgereist naar de andere kant van de stad. Nog een luxe shoppingmall bezocht en naar de bioscoop geweest (engels, met enorme spaanse ondertiteling).

Rond 21 uur weer terug in de hostel, waar ze op het punt staan om de stad in te gaan voor een biertje. Met veel pijn en moeite ben ik uiteindelijk overgehaald Na een aantal barretjes, clubs en wat biertjes werd het voor mij - als laatst overgeblevene - uiteindelijk 5 am voor ik mn bed weer zag.

De laatste uren op stap geweest met Jules - een engelse bekende vanuit Costa Rica, die ik traditioneel op de meest onverwachte plaatsen tegen het lijf loop. Uiteindelijk werd het een lange dag, maar erg gezelig!

´s avonds werd er hier in het hostel fantastisch gitaar en viool gespeeld door mn zeer getalenteerde medereisgenoten. Een waar genot en zeker passende bij het backpackersbestaan!

Nog wat wetenswaardigheden:

Hier in medellin wordt de auto, alvorens je een parkeergarage inrijd, gecontroleerd op autobommen dmv een spiegel onder de auto en de kofferbak wordt geinspecteerd

Iedereen die zich hier in met een motor op de weg begeeft, is verplicht een hesje te dragen met een of ander nummer. Dit is een maatregel voorgekomen uit de tijd dat Pablo Escobar en vennoten geregeld met de motor moorden pleegden.

´s nachts rijden de bussen hier in Colombia andere routes, doordat er wegen worden afgesloten vanwege operende guerillas

Na wat gegeten te hebben en teruggekeerd in mn hostel, werd door Paola en Carolina mn spaans nog wat bijgespijkerd en ben ik nog meer dan voorheen voorzien van aanbevelingen omtrent colombiaanse muziek waar ik om had gevraagd.

Om 17 uur heeft Paola me naar de juiste bus richting Bogota gebracht, waar ik na een uur in Portal de Norte overstap op een andere bus. Uitgestapt in een inmens grote busterminal ben ik wederom door een uiterst vriendelijk en behulpzame colombiaanse naar de juiste ticketbalie geloods en heb ik slechts een uurtje te gaan voor vertrek richting Medellin.

Om 20.30 stipt vertrek ik, na een amusante spaanse conversatie met zeer behulpzame en geinteresseerde politiebeambten, met een vrij luxe bus naar Medellin. Deze rit neemt zo´n 12 uur in beslag!

Rond 13.30 ben ik aangekomen in Zipaquira en na wat rondvragen in mn meest vloeiende spaans heb ik uiteindelijk, volgens mij de goedkoopste, accommodatie gevonden. Het blijkt een kostbaar dorpje te zijn wat betreft overnachtingen.

Ik overnacht hier in Hostel Margarita, in de wijk Esmeralda wat niet de meest veilige wijk is voor reizigers, in een kamer zonder sloten. Althans deze zijn allen opengebroken en zelfs de toilet/douche kan niet meer op slot. Je kunt hier tevens een kamer huren voor minder dan een dag. Ik geloof dat het zo wel aardig tot de verbeelding spreekt.. en dan is het waarschijnlijk nog een beetje minder, maar..

de mensen van het hostel zijn ontzettend vriendelijk (of gewoon blij met een normale klant ), geinteresseerd en erg goed voor mn spaans! Morgenochtend rond 7.30 word ik door Paola, werkzaam hier in het hostel, gewekt om de kathedraal te bezoeken.

Tal van muziek- en filmdvd’s en 19 uur later, nauwelijks de slaap niet kunnen vatten vanwege de op ‘diepvries’ stand afgeregelde airconditioning (en de buschauffeur die in een geisolleerde cabine met het volume op ‘LUID’ van Cumbia, dè muziek van Colombia, zat te genieten), kom ik aan op de ontzettend grote busterminal van Bogota. Hier aangekomen heb ik een kaartje gekocht voor de taxi (heel appart) naar het aanbevolen hostel genaamd Aragon. Dit blijkt volgens betrouwbare bronnen een van de goedkoopste in Bogota te zijn. Het bevindt zich tevens bij het fameuze ‘Goudmuseum’ en bij de familie van Paolo, een colombiaan die ik heb leren kennen en die hier morgen aankomt.

In mn hostel aangekomen ben ik maar gelijk mn bed ingedoken om wat bij te slapen en te ontdooien Met zo’n 7.5 miljoen inwoners en meer dan 1 miljoen voertuigen op de weg, is het in het op 2600 meter gelegen Bogota behoorlijk koud en nog geen 18 graden. Hierop moet ik mogelijk mn garderobe gaan aanpassen. Na mn tukje te zijn wakker merkte ik op dat ik maarliefst onder een vijftal lakens en dekens lag. Wel ondooid en na een douche klaar om wat van de stad te gaan verkennen.

Er wordt hier vrijwel 3x per dag door iedereen warm gegeten en veelal gebeurd dit buiten de deur. Niet heel vreemd, want dat doe je hier voor één euro! Een maaltijd die niet heel gevarieerd is en meestal bestaat uit kip/vlees/vis met rijst, bonen, banaan (gefrituurd, gebakken etc) en aardappels of een dergelijke variant

Toiletpapier gaat hier zoals in geheel centraal amerika niet door het toilet, maar in de hiernaast gestationeerde vuilnisbak

De hier rondrijdende bussen zijn onvergelijkbaar met de nederlandse en verschillen tevens van de zogenaamde chickenbussen. Bond gekleur en uitgedost met haaienvinnen op het dak, lampen en zwaailichten overal (en deze worden ´s avonds volop gebruikt), meest verschillende claxons en vrijwel complete bestickering en dat geldt zelfs voor de voorruit en.. hele luide muziek

De straten zijn geheel de dag gevuld met mensen, van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat

Er loopt veel blauw (hier beige) rond op straat, zwaar bewapend evenals de militairen. Niet met geschaafde pistolen, maar met grote indrukwekkende automatische geweren, waar hier niemand (behalve misschien toeristen) van op kijkt

Het colombiaanse landschap is zo divers, met onwaarschijnlijk hoge bergen, vulkanen, rivieren, meren, oceanen en zelfs woestijn.

Wanneer het regent, veranderen de straten hier in ´rivieren´

Zoë, mn op 18 oktober geboren nichtje en dochtertje van Anja en Niels (mn broer) is onlangs komen te overlijden en daar ben ik in gedachten…

Steunbetuigingen zijn van harte welkom!
Daarvoor kan je < < hier >> terecht

Overigens verschijnen mijn nieuwe berichten onder dit bericht en blijft dit bericht voorlopig bovenaan staan.

Omdat de route van mij en Jan en Stefan hier uiteenlopen, hebben ze mij teruggebracht naar Santa Marta, waar ik wederom in El Mirador verblijf.
Hier nemen we onder het genot van een biertje afscheid, na lange tijd en 3 landen te hebben samengereisd

We hebben de bus aan het strand geparkeerd en zullen hier overnachten. Stefan in de bus; Jan en ik genieten de voorkeur voor een slaapplaats onder het dak van een ´bar/winkel´ aan het strand, waar Jan in het donker zn hangmat weet op te knopen en ik mn ´slaapzak´ installeer op een tafel.
Uiteindelijk werd het een lange nacht voor mij en niet vanwege de tafel, maar vanwege de vele insekten die het op me hebben gemunt ondanks mn deet.

Na het ontbijt en weer terug bij de yachtclub hebben we afscheid genomen van, Urska en Braz, de slovenen die direct naar het zuiden afreizen. Stefan en Jan gaan net als ik richting Santa Marta en ik kan wederom met ze meerijden. Heel relaxt!

Rond 10 uur afgerekend bij Viena en rond 11.30 zijn we bij Volcán del Totumo, waar Stefan en Jan over waren getipt. Hier kan je ahw in de vulkaan en dan bedoel ik de warme vulkanische klei. Een heel appart gevoel. Je kunt hierin rechtop ´staan´ zonder compleet weg te zakken. Vervolgens waren wijzelf de attractie voor alle lokalen en werden we na vele introducties en onder grote belangstelling afgesopt in een nabijgelegen watertje.
Het toeval wilde dat ik hier ook Jules, tegen het lijf liep in dit ´plaatsje´ (slechts enkele stulpjes).

Jules heb ik eerder in Costa Rica ontmoet en we zouden voor de boot naar Colombia hebben afgesproken, maar door een technisch mankement mbt email is dit niet gelukt.

Onderweg velen legerposten, met zelfs een tank standby, gepasseerd die hier de veiligheid moeten garanderen.

Na dit alles ben ik met Stefan en Jan vertrokken naar Santa Marta en hebben we daar na enig zoeken hotel el Mirador gevonden. ´s Avonds wat gegeten en gedronken en ben ik teruggekeerd naar het hotel en zijn Jan en Stefan het nachtleven ingedoken

Om 16 uur weer terug naar de yachtclub waar ik met alle passagiers en schippers heb afgesproken om nog biertje te drinken en onze verloren weddenschap mbt het schaken in te lossen. Uiteindelijk werd het een complete verkenning van Cartagena by night, waar ik en Stefan als laatste de terugkeerden na nog een keer door de politie - op zoek naar drugs - te zijn staande gehouden.

De vaart verliep zonder problemen. De oceaan was vrij rustig, diep blauw en zo helder. De sterrenhemel zo indrukwekken en zonder een maan. We hebben wat vis gezien en gevangen. En met meer dan 30 graden op de thermometer en een koers van 87 graden zijn we op plaats van bestemming aanbeland. Tijdens de reis hebben we nog wat geschaakt met de andere boot met behulp van een 27mc radioverbinding. Best grappig!
Klinkt misschien niet zo spannend en avontuurlijk, maar dat was het wel. Althans voor mij!
Na het zien van de verlichting op het vaste land, voelde ik me net Colombus hahaha, alleen verwachtte ik wel verlichting en enige vorm van beschaving.

’s avonds hebben we nogmaals op de boot overnacht en morgen worden de grensformaliteiten afgehandeld en kan ieder zn weg vervolgen.

Een stempel in mn paspoort rijker en op naar het volgende eiland in San Blas. Een eiland nog mooier dan de vorige, dun bevolkt door Kunas (slechts 4 gezinnen, letterlijk op iedere hoek een) en vol met palmbomen.
’s avonds verse lobster en inktvis gegeten, welke we hebben gekocht van de Kunas voor slecht $1 per stuk. Ik begin al aardig te wennen aan alle zeevoer

´s avonds wat in de stad gegeten en vervolgens een beetje wat van de stad verkend. Daarna weer teruggekeerd naar het hostel, waar plots mn duitse maatjes op kwamen draven. Ze kwamen informeren naar de boot, aangezien het verschepen van de auto al in een volgend stadium is beland. ´s middags hadden ik en Jan al een italiaanse kapitein gesproken en nu een argentijnse en de kogel is door de kerk.

Woensdagochtend, eventueel ´s middags afhankelijk van de afhandelingen mbt auto, vertrekken we met de ´prive´boot (enkel ons 5-en) vanaf Isla grande te Panama via San Blas, wat een waanzinnig mooi eiland schijnt te zijn en enkel puur natuur) naar Cartagena te Colombia wat een 5 dagen in beslag neemt (incl. een 2-daags verblijf in San Blas) met de argentijn aan het roer. Ik ben benieuwd!

Tegen de middag vertrokken en al redelijk snel zijn we bij de grensovergang. Deze neemt echter wat tijd in beslag door de auto (en de hond, uit Nicaragua, die illegaal de grens over moet).
Voor 19uur zijn we de grens over zonder problemen, maar met een nat pak. Het regend vandaag al de hele dag en het water staat hier letterlijk aan de schenen.

´s avonds laat zijn we in een dorpje aangekomen, genaamd Las Lagas, waar we aan het strand de bus stationeren en de hangmatten, met klamboe, installeren tussen de palmbomen onder een zeil.

Na een tweetal keren van bus te switchen en een werkelijk prehistorisch pondje is het pikdonker in Pavones, waar slecht een handjevol mensen woont. En smorgens, vertrekt het hele dorp met een surfplank onder de arm richting het aangelegen strand. Een grappig gezicht.

De naam van het hostel in Pavones ben ik echter kwijt, maar het bevindt zich naast de enige surfshop in het dorp, en beschikt over surfracks boven de bedden. Nooit eerder gezien!

Carlos en Omar zijn nog even gaan snorkelen, in de regen - het regent hier momenteel onafgebroken - en na het zien van de walvissen voor het eiland, varen we zo dicht mogelijk naar ze toen. Wanneer we redelijk dichtbij zijn, duiken Omar en ik het water in, aangezien deze gelegenheid zich nu eenmaal niet vaker zal voordoen. Werkelijk fantastisch al krijg ik ze niet van zo dichtbij te zien als de walvishaaien. De walvissen zijn wat minder nieuwsgierig en snel bovendien. Heel indrukwekkend!

Om een uur of 16uur zijn we weer terug waar we ons installeren in ons nieuwe ´onderkomen´ bij Emilio, waar we slapen in een soort van open tent, voorzien van muskietengaas en schitterend uitzicht over de Pacific vanaf een heuvel.

´s middags naar Drake gelopen langs het strand, met mn fototoestel etc wat vervolgens hele leuke plaatjes op heeft geleverd. We werden min of meer gedwongen om een rivier over te steken en deze bleek net iets te diep om te lopen. Dus werd het zwemmen, op een plaats waar kaaimannen zitten, met de spullen boven het hoofd.

Geen problemen, leuke fotos en een hoop schik! In Drake hebben we, vooral Omar, het een en ander geregeld. Zoals een slaapplaats voor morgen, een walvisexcursie ($25 ipv 75), verhuizing van de rugzakken naar Drake en een nogal avontuurlijk terugreis met Julio en zn 4×4 - het was namelijk al laat.

De terugweg met Julio - hij verzorgd onze excursie morgen - leek een ware rally, dwars door een aantal stevig stromende rivieren met het water tot bijna halverwege de deuren en een ter plaatsen geimproviseerde brug.

Na een bezoek aan het lokale internetcafe hebben we besloten af te reizen naar San Jose. De bus, waarvoor alle stoelen inmiddels bezet zijn, vertrekt (met ons aan boord) om 14.30 en neemt zo´n 5 uur in beslag. Doordat niet alleen de stoelen bezet waren, maar ook het gangpad werd het een vermoeiende reis. Aangekomen in San Jose, bij de beruchte Cocacola busterminal, hebben we taxi (met antenne, wat een indicatie is voor een deugdelijke taxi) genomen naar Hotel Pangea. Fantastisch hotel, met gratis internet en zelfs een zwembad

´s avonds de stad in geweest en ´t was behoorlijk heftig! Na een uurtje poolen downtown brak er in de zaak een vechtpartij uit. Een groep tegen een, waar het waarschijnlijk om een beroving ging. De dader werd na een afdroogpartij nadien nog even voor zijn kop geslagen met een plank, maar ik heb het vermoeden dat hem dit wel vaker gebeurd. Even later liep ie weer ´vrolijk´ over straat. Later nog een bar bezocht, waar plotseling iedereen op de grond lag. Dekking zoekende, omdat er iemand voor de ingang met een pistool begon te zwaaien. Alles liep gelukkig goed af, zonder schoten etc en zijn we weer veilig per taxi in het hotel aangekomen.

De beklimming van de Pacaya te Guatemala een maand geleden was voor mij interessanter dan de Arenal. ´s Avonds, wanneer ie in lichtenlaaien staat, is ie veel meer de moeite waard, maar dat lieten mn voeten niet meer toe.

Op de valreep mn wasgoed nog even laten doen, wat geen overbodige luxe was na de tocht door de jungle. in Gringo Pete´s, de hostel waar we nu verblijven. Ook het vervoer naar de bestemming voor morgen is geregeld. Bus-Boot-Bus

De migratiedienst in nicaragua hebben ons voorzien van een stempel in onze paspoorten, zonder al te veel problemen en kunnen we legaal terug naar Costa Rica. Terug in Los Chilles worden we door de costa ricaanse migratiedienst zonder problemen voorzien van nog een stempel en nemen we om 18 uur de bus naar Muelle de San Carlos. Vanuit Muelle de San Carlos nemen we de bus van 21.30 naar La Fortuna de San Carlos (de 3e San Carlos voor vandaag), waar we rond 23 uur aankomen, vergezeld door engelsen. In La Fortuna belanden we in Cabanas Jerry

Vanuit Puerto Viego Sarapigui zijn we met de bus vertrokken naar Muelle San Carlos om vervolgens om 18 uur de bus te nemen naar Los Chilles. Aangekomen in Los Chilles rond een uur of 21, hebben we een slaapplaats gevonden in Jabiru Cabines met wame douchem handdoeken etc.

Morgen zetten we onze oplossing voor de vereiste stempels voort en gaan we vanuit Los Chilles terug naar Nicaragua. Een andere oplossing is er niet!

Vandaag ook nog een boot bekeken van een of andere grote indiaan. Prachtige boot waar hij de afgelopen twee jaar mee bezig is geweest en totaal vervaardigd is met de hand.

Vandaag verblijven we de hele dag in San Juan aangezien er pas morgen weer een andere boot vertrekt. Er vertrekt hier geloof ik slechts 2x per week een boot.

San Juan del Norte ligt erg afgelegen in het regenwoud aan - de in-het-verleden-zwaar-bevochten rivier die grens aan Costa Rica en is alleen per boot te bereiken. De weg hier naartoe is werkelijk overweldigend. Prachtig groen en rijk aan wildlife. Onderweg heb ik zoal kaaimannen, apen, talrijk gekleurde vogels, een schildpad en een slang gezien. O ja, het verbaasde mij dat ze hier, zo ver weg van de ´bewoonde wereld´ beschikken over electriciteit wat voor de hutten onderweg absoluut niet opging.

- wordt vervolgd -

Vanavond maar eens kijken waar het hierna naartoe gaat. Vanaf hier scheiden onze wegen en ga ik naar Granada, waar ik goede verhalen over hoor. Ik ben benieuwd!

´s avonds heeft Will ons mee op stap genomen en hebben we met zn allen in een restaurant gegeten en vervolgens zijn Omar en ik met Will wat van het nachtleven gaan verkennen, waar ik overigens meer van had verwacht. Hele aardige mensen leren kennen, maar voor een stad met meer dan een miljoen inwoners, is het nachtleven vrijdagavond niet heel erg bruisend, of ben ik erg verwend in Utrecht?

’s middags heeft Will ons rondgereden in de omgeving, dwars door de bush en ik moet het hem nageven.. hij weet werkelijk de mooie plekken te vinden met een prachtig uitzicht. Overigens niet verwonderlijk, aangezien het zijn werk is.

Mn eerste longboard ervaring heb ik sinds vandaag ook te danken aan Eric en Sarah, die me erg goed hebben geinstrueerd en mn vuurproef tot een succes hebben gemaakt. Heel gaaf!

’s avonds met zn allen snapper gegeten. Ja, ik ook. Overigens heel niet slecht!

’s middags per toeval nog een vulkanisch gebied bezocht wat voor ons uit het niets opdook. Prachtig om te zien met wederom schitterende fotos en ontzettend vriendelijke mensen. De lokale kinderen gingen spontaan met de vulkanische klei aan de slag om een soort vaasjes aan ons te geven die ze vulden met prachtige bloemen.

De wegen zijn hier overigens heel beroerd. Het is alsof je hier met paard en wagen door het platteland rijdt, zoals de lokale bevolking hier doet, alleen zijn wij voorzien van airconditioning

Na een of ander guur spookstadje aangedaan te hebben, vol met dronkelappen, zijn we beland in Chinandega in een Chiq hotel genaamd Consignuina, waar ik en Omar wegens financiele redenen hebben overwogen om in de bus te slapen op het parkeerterrein met toestemming van de hoteleigenaar.

De indrukwekkend bus trekt overigens ontzettend veel aandacht van de lokale bevolking die vol bewondering toekijken, alsof het circus het dorp in rijdt

Vervolgens met Omar vertrokken op weg naar de reuliere veerdienst, want een lift regelen is dit keer geen optie. We vertrekken om 14uur en zijn na 2 uur en een disneyfilm weer terug in La Ceiba.
Aan vaste land gelijk de meest fantastisch lift weten te regelen met een amerikaans surfkoppel die ook van plan zijn om naar Nicaragua te gaan. Dus we kunnen het hele land doorkruisen zonder een enkele bus
Tevens hebben ze ons voor een overnachting gedropt in een voordelig hostel genaamd Hostel Amsterdam, met inderdaad een nederlandse eigenaar van 81 jaar. Hele vriendelijke man die al 46 jaar in La Ceiba woont en me indrukwekkende verhalen vertelde

’s middags zijn we wat van het eiland gaan verkennen en naar West End gelopen over het prachtige palmbomenstrand en wederom terug gelift met een 2-tal pickups wat zonder problemen en veel tijd gepaard ging

Aangekomen in de haven, waar de reguliere ferrie vertrekt naar Utila en Roatan, werden we geconfronteerd met behoorlijke prijzen. Aangezien we het avontuurlijke gemeen bleken te hebben en Omar daarnaast de spaanse taal, als vanzelfsprekend, machtig is, hebben we nu een alternatief. We vertrekken vandaag met een boot van 150ft tesamen met 750.000 lege, houten, met de hand gestapelde, kratten naar het eiland Roatan.

Na een aantal uren wachten, kregen we te horen dat het schip door de aanzwellende wind pas morgenochtend zou vertrekken om 5am. Geen probleem! De overtocht op deze manier kost ons helemaal niets en door de vertraging, hebben we tevens gratis overnacht op het schip tussen de crew.

Backpack op het schip achter gelaten en nog even de stad in gegaan voor een hapje en een drankje en rond middenacht waren terug

Ik kan momenteel even niet op de naam komen van mn hostel, wat ook verder heel weinig voorsteld. - dagen later: Mar Azul - Een kamer met 2 bedden, zonder andere kamergenoten. Ik kreeg nog wel een handdoek, maar die is volgens mij voor het strand, want er komt zelfs geen bruin water uit de kraan en douche. Gelukkig is de wc, die zich evenals een douche in mn kamer bevindt, wel voorzien van water.

´s Avonds heb ik me georienteerd op mn volgende bestemming en dit wordt Tela heb ik besloten. De engelsen gaan naar Utilla, waar ik ze misschien wel weer tegen kom.

Rond 8.30 uur zonder problemen en steekpenningen de grensovergang gepasseerd, Quetzals omgewisseld in Lempiras aan de grens en een uurtje later in Copan aangekomen. Ook vrij snel het op een na goedkoopste hostel gevonden en dat zonder Lonely Planet Dus vanaf nu zit ik in Hostal la Manzana verde. Heel niet slecht. Ik heb zelfs de beschikking over warm water

Verder een nieuw slotje aangeschaft, die te groot bleek te zijn en ‘m ben gaan ruilen. Geen probleem.
Verder nog wat van het dorpje gaan verkennen, ingelezen in mogelijk interessante bestemmingen na Copan en een van mn boeken geruild voor een nieuwe.

´s Avonds na wat stortregen kwam er hier overigens enkel bruin water uit de kraan, douche en toilet. Daar ga ik toch echt mn tanden niet mee poetsen, dus weer eens improviseren. Het wordt hier overigens ook afgeraden om het water uit de kraan te drinken. Meer dan in de voorafgaande landen en de reden is me duidelijk!

Toch best lekker om af en toe wat in het nederlands te lezen, naast jullie reacties

Gisteren, na de werkelijk wonderschone Pacaya (vulkaan) te hebben beklommen, waren er overal hele groepen jongeren aan het hardlopen met fakkels en werd het busje waarin wij zaten bekogeld met waterballonen. Erg grappig!

De Pacaya was werkelijk de flinke klim, die een uur in beslag nam voorafgaande aan een busrit van 2 uur heen en 2.5 uur terug, waard. Ik heb hier de bewegende lavamassa mogen aanschouwen en voelen tot op een meter afstand wat ook spectaculaire fotos heeft opgeleverd.

..even later..

Ik heb inmiddels scholen hier door de straten zien paraderen met de vooringestudeerde muziek, voornamelijk percusie. De meeste toeschouwers hebben zich rond het centrale park verzameld voor de optredens van de geuniformeerde studenten, wat erg leuk was om te zien! Later op de avond heb ik nog wat fotos gemaakt van de prachtig verlichte gebouwen hier in de stad. Ook deze fotos zal ik proberen toe te voegen tzt.

Even nog iets wat me hier in Guatemala is opgevallen, dat ik nergens (op Guatemala stad na) verkeerslichten heb gezien.

Aan het einde van de middag met Roy, een israelische kamergenoot, een dansschool opgezocht waar je terecht kan voor een gratis proefles. Dat staat dus voor morgen op het programma.

´s Avonds met Bea - de italiaanse die ik heb leren kennen en hier weer tegen het lijf liep - een hapje gegeten, waarna ik vervolgens mn hostel weer heb opgezocht.

Nu verblijf ik dus in Hospedeja Mi Chosita, wat overigens dichter in het centrum zit en nog goedkoper is ook al vraag ik me af of de douche hier beter is.
Mn kamer bestaat wederom uit niet meer dan 4 muren, een bed en maar liefst 2 sloten op de deur.. o oo

Verder wordt hier sinds weken druk gerepeteerd met instrumenten op alle scholen door geuniformeerde studentjes in guatemala voor 15 september, de onafhankelijkheidsdag van guatemala. Deze festiviteiten probeer ik in het redelijk dichtbij gelegen Xela te aanschouwen. Daar wordt het het grootst gevierd volgens mijn spaanse lerares.

Overal waar ik hier ben, lopen er hier dame(tje)s van alle leeftijden allerlei soorten brood te verkopen. En dit doen ze ècht overal! Van op straat, tot in restaurants en zelfs in de lokale ´discotheek´ of die oudjes houden er hier een vreemde manier van clubben op na
Ook allerlei andere waren worden zo aangeboden. Oa een soort kaas, die overigens best goed te pruimen is. En deze dames, hoe onschuldig ze er ook uit zien, verkopen ondertussen ook halucinerende paddestoelen etc.

Ik heb gisteren trouwens proberen te bellen, wat een onmogelijke opgave bleek. Geen verbinding! Dat is hier overigens de normaalste zaak van de wereld.
Gewoon allemaal msn-messenger installeren.

In het weekend, wanneer ik geen les heb, een keer op stap wat wel de moeite waard is. Live muziek! Erg leuk! Leuke tent ook, aan het meer, met de toepasselijke naam Freedom. Vrijdag werd er weinig gefeest, vanwege het onbreken van electriciteit. Kwam voor mij goed uit. Ik had namelijk zaterdag ook een spaanse les gepland.

Ik heb mn foto´s op cdr gebrand bij Dave thuis. Dave heb ik hier leren kennen. Relaxte pief en kost mij niets. Bij hem kan ik ook mn filmopnames op dvd zetten (die ik met veel moeite heb kunnen aanschaffen), alleen heb ik hier nog geen tijd voor gemaakt en hij werkt hier onregelmatig.

30 augustus - het is overigens niet chronologisch wat ik in dit bericht typ - ben ik hier naar de kapper geweest, welke ik vervolgens zonder haar en Q10 armer heb verlaten. Kaal koppie ja. Het enigste kapsel dat ik haar in mn spaans kon uitleggen
Zal binnenkort ook hiervan een foto toevoegen.

1 september ben ik begonnen aan mn 2e week spaans, met een andere docent. Ik moet ze tenslotte enigszins kunnen vergelijken, toch? Dit keer heb ik dan ook een docente, ´luisterend´ naar de naam Estella.

De afgelopen dagen is het ´s morgens tropisch, waarna het in het begin van de avond begint te storten. ´t water stroomt hier letterlijk door de straatjes en ook de electriciteit laat het zo´n beetje iedere avond afweten

De dag ben ik even kwijt, maar een paar dagen geleden, heb ik ook nog halfslapende een kleine aardbeving meegemaakt. Niet heel schokkend!

De sunrisetour hield in, dat we wederom de hoogste ruine gingen beklimmen, maar dan om de zonsopgang te zien. Heel speciaal!
Voorafgaand aan de zonsopgang, begon het oerwoudgeschal met de brulapen opverheersend, verschenen de ruines stuk voor stuk uit het in mist gehulde regenwoud!
Zoveel dieren gezien! Een slang, tarantula, tucans, racoons, brulapen en nog veel meer..
Tot 12.30 rondgelopen tussen de indrukwekkende ruines en vervolgens vertrokken naar Flores.
Ik wilde vandaag na deze toch wel enigszins vermoeiende dag en korte nacht niet te ver reizen en Flores blijkt een gezellig dorpje tot nog toe. Ook kom ik weer vele bekenden tegen, die ik hier in het latijnse eerder heb ontmoet. Ik bivakeer nu in hostel los amigos, waar ik naar verwezen werd door het reisbureau waar ik naar binnen stapte op zoek naar een voordelig hostel. Het wordt gerunt door nederlands, ziet er leuk uit en het eten heeft me daar ook uitermate gesmaakt Vanacht slaapt ik weer eens in een hangmat. Er waren ook geen bedden meer beschikbaar

Met de bedoeling om deze avond mn weblog te updaten, word ik geconfronteerd met het feit dat de lokale bui van zojuist alle internetverkeer onmogelijk heeft gemaakt. Overigens kwam deze bui bij ons (gabriela, martin en ik), op de 1e verdieping, onder de deur door en door.

Misschien leuk om te vermelden is, dat er lokale muziek tijdens diner in de restaurants schalt. Ook vaak live. Op zich niet zo bijzonder, waar deze muziek dusdanig uptempo is, dat ik dit in nederland onwaarschijnlijk acht!

Dit keer verblijf ik overigens in Hostel Garifuna

Na aankomst worden we hier hartelijk welkom geheten door de locale - zwarte - bevolking die hier schuil gaat onder de naam Garifuna en me doet denken aan Belize, maar misschien nog wel iets gemoedelijker zijn.
Overigens heb ik bij deze kerel een cd van zijn band gekocht, zonder deze te horen. Ik ben nog steeds benieuwd aangezien een cdspeler niet tot mn uitrusting toebehoord.
Overigens heeft deze rasta, zo noem ik m maar even, ook gezorgd dat onze was wordt gedaan (door zn zus, waar hij er ongetwijfeld nog velen van heeft hahaha).
Een dag later zagen we dat ons wasgoed te drogen lag open en bloot in de tuin, terwijl er ´s avonds een flinke bui overheen is gegaan. Geen echt schone was dus, maar goed..

Even wat dingen die mij zijn opgevallen in Belize:

Kapmessen van een meter worden hier bij het betreden van de bus, als de normaalste zaak van de wereld, tijdelijk afgegeven aan de bestuurder van de bus;

Op de Belizedollars staat de engelse koningin afgebeeld - van minstens 20 jaar geleden-, snelheidsaanduidingen is in mph, maar gelukkig rijden ze hier aan de ´normale´ kant van de weg;

In de bus ben je hier onverstaanbaar. Is het niet door de bus, dan is het wel de muziek die hier reuzegezellig door de bus schalt!;

De mexicaanse voorruiten sneuvelen waarschijnlijk door de kokosnoten die uit de palmen naar beneden suizen. Hier in Belize zijn het bananen en daar sneuvelen je ramen blijkbaar niet van.

´s Avonds gegeten bij Maurice, een lokale ´keukenprins´, maar ik daar heb ik na deze avond toch mn vraagtekens achter moeten zetten als je begrijpt wat ik bedoel hahaha. Vervolgens zijn we met zn allen nog naar de I&I-bar geweest wat er erg cool uitzag met 2 verdiepingen en nog een bar op het dak! ..maar dit heb ik moeten onderbreken door de kip van Maurice

In Corozal aangekomen zijn gaan informeren of het mogelijk was om aldaar per (zeil)boot naar Caye Caulker te varen. Geen boot te bekenen, dus zijn we maar even de caribische golf ingedoken. Niet verkeerd! Heerlijk warm water! Vervolgens toch maar verder gegaan en de bus van 16uur gepakt naar belize-city, wat toch wat onveilig is in de avond. Werd ons ook verteld door een van de eerste rastas die we daar spraken tijdens de lunch. O ja, door Corozal wandelend zagen we ineens dat de Supreme Court daar een een zitting hield, waar je volgens mij zo naar binnen kon lopen hahaha. De busrit was er wederom een van een uur of 3, doordat halverwege het halve dorp door de bus kwam met de meest uiteenlopende zaken, waar ik weinig interesse in had. Uiteindelijk kwamen we rond 19, 20 uur aan in Berlize city, waar ik mezelf toch enigszins geintimeerd voelde als de enige blanke (met 2 medereisgenoten). De reggae en raggaeton galmd hier door de straten en het taaltje heeft wel zn charme, maar dan toch liever overdags. Dankzij mn kompas, lonelyplanet, zack onze navigator en een behulpzame belizeaan, werden we van een veel te duur hostel naar een andere gebracht. Een van de goedkoopste van de stad, Sea Guest House genaamd, ($10 berlize = $5 us), waar we een kamer (zonder stapelbedden dit keer) met 4 bedden voor ons zelf kregen, met een schone handdoek, ook voor het eerst, zeep en een douche met warm water! Ik ben vervolgens na een frisse douche wederom bijtijds (z)onder de wol gekropen en de andere 2 zijn nog even de kroeg in gedoken. Morgen heb ik besloten naar Caye Caulker te vertrekken zonder deze 2. Zij gaan richting Guatemala
Sorry, ik heb voor berlize stad geen geografische coordinaten kunnen vinden. Traag internet voor $6 berlize!

Gisteravond heb ik, samen met Benito(fr), Bas(nl) en de meixicaanse machos, de wekelijkse zondagfestiviteiten mogen aanschouwen hier in Merida, met podia en optredens door de hele stad en ik kan je vertellen dat het hier de pan uit swingt. Overal salsa, en die mexicanen kunnen dansen, waaronder Ignacio die hier op zn slippertjes de show steelt!!

Gisteravond een erg leuke dag achter de rug. Na Chichen Itza snel een hapje gegeten met mn belgische maatje die me is op komen zoeken om vervolgens met mn mexicaanse maatjes van Mexico-city naar een feest te gaan van een van hun vrienden waarvoor zij me hebben uitgenodigd! Heel erg cool om te zien hoe hun leven en feesten hahaha. Heel erg gaaf en goed voor mn spaans (en hun engels )! Kreeg trouwens ook nog een typisch mexicaanse cd van Ricardo, een van deze mexicanen! Ik heb geen cdspeler meegenomen, dus hier voor de salsalessen op de cdspeler alhier geluisterd wat geen probleem is. Juist leuk hahaha!

O ja, ik probeer zo veel mogelijk op jullie reacties te reageren evenals alle email, maar ik probeer mn internetgebruik hier enigszins te beperken om er hier uit te halen wat er in zit!

Dag 6
Vandaag dus vroeg uit de veren en dat zonder wekker haha
Wel gelukt. Om 7.15uur vertrokken met een boot! En na een aardig tochtje zagen we ze. Echt onwaarschijnlijk!!! Zooo groot.. zo circa 15 meter! Ter plaatsen heb ik mezelf daar te water gelaten en gezwommen tussen deze gigantisch beesten. Sterker nog.. terwijl de rest toch vol ontzag enige afstand bewaarde, zocht ik ze op (zelf had ik dit in eerste instantie ook niet van mezelf verwacht hahaha, maar het zijn onschuldige dieren). En na een aantal keren ze recht op me af te hebben zien komen (en afzien buigen) tot een klein metertje voor me, kwam er een die niet afboog maar onder me door zwom. Geen probleem, maar ze hebben ook een rug- en een staartvin.. Deze heb ik tussen me door moeten wurmen om nog als man door het leven te kunnen Heel vreemd om zo´n enorm beest zo beet te pakken.
Na deze onvergetelijke ervaring werden we nog meegenomen naar een mooi eiland met Pelikanen, Flamingo, Fregatvogels en nog veel meer. Vervolgens deden we ook het koraal aan om aldaar te gaan snorkelen waar we ons bevonden tussen de tropische vissen in allerlei bonte kleuren… Dit was een dag om nooit te vergeten!
Gelijk maar even het internetcafe in om mn verhaal te doen. Misschien dat er me de komende dagen nog dingen te binnen schieten, zoals voorheen. Met zoveel nieuwe indrukken is het af en toe lastig om ze allemaal te onthouden.
O ja, natuurlijk slaap ik hier nog in mn hangmatje, wat me nog steeds prima bevalt. Maar vanacht werd ik plotseling wakker van een buitje, waarop de security alhier een bed voor mij een nog 2 andere regelden. Best prettig om weer eens een keer op mn buik te kunnen slapen

Dag 4
Vandaag heb ik, enigszins uit noodzaak, een mexicaanse stroohoed aangeschaft (161 pesos). De rimpels in mn voorhoofd, waar ik erg aan gehecht ben , waren compleet verwenen.
Ook nog even de prachtige zee bewonderd, waar je zelfs als mexicaan (over het algemeen toch een stuk kleiner) zonder problemen een paar honderd meter de ongelooflijke blauwe zee in kunt lopen. O ja, ook werd er op een 5 meter afstand vis uit zee gehaald door een pelikaan! Heel gaaf gezicht! Vanavond nog even kijken wat het voor morgen gaat worden.
Trouwens ook een eigenaresse gesproken van een of meerdere hostels in Guatamala. Zij heeft een pagina of 3 voor me volgeschreven wat DE plaatsen zijn die ik gezien moet hebben, compleet met goede en tevens goedkope slaapadressen etc. Erg handig!!

En nu? Vandaag vertrekt mn vlucht naar Cancun om 13:55uur in plaats van 12:30.. Als een van de weinigen heeft net mijn vlucht vertraging. Wel ben ik hierdoor in de gelegenheid om nog even mn weblog te updaten! Beter dat ik dat nu nog even doe, want ik heb geen idee of ik met een mexicaans toetsenbord uit de voeten kan

enkeltje Quito - Amsterdam geboekt
malariatabletten afgehaald
mn auto gestald
de resterende vaccinaties en malariapillen gedeclareerd

Na met de ggd gebeld te hebben, waarbij een afspraak gemaakt diende te worden voor over 2 weken door alle drukte, heb ik contact gezocht met KLM-Travel Clinics. Hier kan je terecht zonder afspraak! Iets meer dan een uur na aankomst, was ik geholpen aan:

Vaccinatie tegen Buiktyfus
Vaccinatie tegen Cholera
Vaccinatie tegen DTP
Vaccinatie tegen Gele koorts
Vaccinatie tegen Hepatitis A & B
Voorschrift malaria-tabletten
Goede adviezen

Ik kan overigens pas op zn vroegst over 3 weken weg. Ik heb namelijk nog meer vaccinaties te gaan.

Na het zien van beide wedstrijden, het gefeest, een geïmproviseerde overnachting van luttele uurtjes (leuke anekdote) en tevens een geïmproviseerd ochtendritueel, was het zondag. Wederom een zomerse dag, waarin de stad Oranje gekleurd was door de grote schare Holland-supporters. Één en al gezelligheid tot de voor-nederland-noodlottige ‘wedstrijd’. Flink balen!!! De nederlaag, de grimmiger wordende sfeer en het onheilspellende weer dat ineens verscheen, waren voor ons dan ook reden genoeg om weer op huis aan te koersen.